https://www.naturalsite.pl/Suplement-diety-na-menopauze-i-libido-Lucerna-NSP-gratis-p228

Lucerna jest bardzo powszechną w Polsce rośliną pastewną z rodziny bobowatych. Na świecie najbardziej znana jest pod nazwą „alfalfa”, co pochodzi z arabskiego i oznacza „najlepsza pasza”. Lucerna to najstarsza roślina uprawiana na całym świecie jako roślina pastewna, nazywana czasem ojcem wszelkiej żywności.

Swoim wyglądem roślina ta przypomina koniczynę. Jej łodyga dorasta do wysokości około 90 cm. Jest wzniesiona, prosta i silnie rozgałęziona. Porastają ją złożone, owalne, lekko podłużne, na szczycie ząbkowane i zaostrzone liście. Kwitnie w okresie od maja do września. Jej kwiaty zebrane w główkowaty, groniasty kwiatostan mają barwę fioletową o różnych odcieniach. Lucerna korzeń posiada zdrewniały, palowy, może on sięgać w ziemię na głębokość nawet kilku metrów. Jej owocem są owalne nasiona ukryte w brunatnych strąkach. Lucerna preferuje gleby żyzne i o średniej żyzności, o odczynie w okolicach obojętnego. Nie powinno się jej sadzić na terenach zalewowych oraz o wysokich poziomach wód gruntowych. Jest rośliną światłolubną i ciepłolubną.

Lucerna jako roślina lecznicza

Nadziemne części lucerny bogate są w beta-karoten, witaminy B, C, D, E i K oraz sole mineralne, takie jak potas, żelazo, wapń, magnez, mangan, krzem i fosfor. Pod względem zawartości łatwo przyswajalnego żelaza lucerna jest wśród roślin rekordzistką, co sprawia, że stosowana bywa jako środek na tzw. dobrą krew. Oprócz tego zawiera naturalny fluor, który gromadząc się w organizmie, wpływa na stan emalii zębowej, chroni przed próchnicą i zapobiega paradontozie. Dzięki wysokiej zawartości chlorofilu sprawdza się jako środek odtruwający z toksyn i redukujący zakwaszenie organizmu. Ze względu na obecność węglanu magnezu, który posiada właściwości alkalizujące, stosowana jest w leczeniu wrzodów trawiennych. Jednocześnie roślina ta wspomaga wchłanianie i przyswajanie węglowodanów, białka, wapnia, żelaza i innych pierwiastków śladowych.

Właściwości i zastosowanie lucerny

Jak każda roślina, lucerna jest także źródłem związków o charakterze antyodżywczym. Posiada w swym składzie np. fityniany utrudniające wchłanianie części pierwiastków. Warto jednak zaznaczyć, że ich poziom jest stosunkowo niski, porównując do innych roślin, nie należy więc obawiać się ich niekorzystnego wpływu na poziom istotnych składników mineralnych. Kolejnym kontrowersyjnym składnikiem lucerny jest potencjalnie toksyczny antymetabolit L-argininy, czyli L-kanawanina. Wykazuje ona działanie antynowotworowe, lecz podejrzewa się, że podawana w większych ilościach może sprzyjać występowaniu niektórych schorzeń autoimmunizacyjnych. Warto jednak podkreślić, że występuje ona powszechnie w roślinach strączkowych, a te spożywane w rozsądnych ilościach nie stanowią zagrożenia dla zdrowia. Uznaje się je wręcz za istotny składnik prawidłowej diety.
Z uwagi na właściwości odżywcze oraz bogaty skład witaminowy i mineralny lucerna może być traktowana jako naturalna multiwitamina. Stosuje się ją także w zaburzeniach układu pokarmowego – wzdęciach, wrzodach, braku apetytu. Posiada zdolność regeneracji śluzówki przewodu pokarmowego, przez co wspomaga leczenie wrzodów trawiennych i podrażnień. Dodatkowo sprzyja rozwojowi przyjaznych bakterii jelitowych i stanowi skuteczny środek przeciwgrzybiczny. Lucerna jest pomocna w leczeniu dny moczanowej – działa moczopędnie, powodując wydalanie soli kwasu moczowego. Poprzez działanie moczopędne wspomaga również leczenie ostrego i przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego i prostaty. Okazuje się przydatna w miejscowych obrzękach oraz w sytuacjach, kiedy dochodzi do nadmiernego nagromadzenia płynów w organizmie. Znany jest też dobroczynny wpływ lucerny na układ krążenia. Saponiny triterpenowe zawarte w korzeniu tej rośliny obniżają cholesterol, nie wpływając przy tym na poziom jego dobrej frakcji (HDL), chronią przed arteriosklerozą i pobudzają regresję miażdżycy.
Tradycyjnie lucerny używa się też jako środka moczopędnego i leczniczego w przypadku problemów z pęcherzem moczowym oraz prostatą.

Suplementacja lucerny – czy jest bezpieczna?

Lucerna jako suplement jest dostępna w formie:

  • tabletek,
  • kapsułek,
  • herbatek,
  • sproszkowanych liści
  • i gotowych napojów
Stosowanie liści lucerny jako suplementu jest prawdopodobnie bezpieczne i nie powoduje skutków ubocznych u większości osób dorosłych. Trzeba jednak uważać na suplementację nasion lucerny i wytwarzanych z nich produktów. Niezbędna staje się zwłaszcza zimą i wiosną w profilaktyce różnego rodzaju infekcji.

Zalecana dawka lucerny to około 500 mg dziennie. Ponieważ roślina ta zawiera duże ilości witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, dłuższa kuracja może spowodować ich kumulację. Dlatego po 2–3 miesiącach należy zrobić przerwę. Najlepiej wybierać suplementy bez sztucznych dodatków smakowych i zapachowych. 

Długotrwała suplementacja nasion lucerny może powodować:

  • stany zapalne skóry,
  • dolegliwości żołądkowe
  • oraz reakcję zbliżoną do choroby autoimmunologicznej o nazwie toczeń rumieniowaty.

Jej najbardziej charakterystycznym objawem jest rumień w kształcie motyla pojawiający się na policzkach i nosie. Jest to jednak późny objaw. Wcześniej pojawiają się m.in. owrzodzenia ust i nosa, wypadanie włosów czy zapalenie stawów. U niektórych osób lucerna może powodować bardzo zwiększoną wrażliwość na słońce. Przy przyjmowaniu jej suplementów zaleca się używanie kremów z wysokim filtrem UV.

Przeciwwskazania

Ostrożnie z tą roślina powinny obchodzić się osoby przyjmujące leki przeciwzakrzepowe. Obecna w niej witamina K wchodzi w interakcję z tymi specyfikami obniżając skuteczność ich działania. Suplementowanie lucerny nie zaleca się również kobietom w ciąży.